Korund

Korund

(Szafir, Rubin)

Przezroczyste odmiany korundu są cennymi kamieniami szlachetnymi, od bardzo dawna używanymi do celów jubilerskich. Odmiana o barwie czerwonej nazywa się rubinem, niebieskiej lub innej – szafirem.

Nazwa korund pochodzi od sanskryckiego kuruwinda, rubin od łacińskiego rubens– czerwony, a szafir – od arabskiego safir.

Właściwości chemiczne.

Korund jest tlenkiem glinu, zawierającym niekiedy niewielkie domieszki chromu, tytanu lub żelaza. Przezroczyste odmiany krystaliczne są wyjątkowo czyste pod względem składu chemicznego. Barwa korundu zależy od domieszek chemicznych. Bardzo małe domieszki chromu zabarwiają korund na czerwono, tytanu – na niebiesko, żelaza – na żółto i brunatno aż do barwy czarnej. Znaczne ilości domieszek zawierają zbite odmiany drobnokrystaliczne. Używane są one jako materiał ścierny (szmergiel). W płomieniu palnika korund nie topi się; nie rozpuszcza się w kwasach.

Postać.

Kryształy korundu, nierzadko znacznych rozmiarów, należą do układu trygonalnego. Najczęściej występują ściany słupa dytrygonalnego, romboedrów, piramid i dwuścianu podstawowego. Ściany słupa, piramid i dwuścianu podstawowego są często wyraźnie bruzdkowane. Większe kryształy są nieraz zaokrąglone i mają postać beczułkowatą. Nierzadkie są zrosty bliźniacze; najczęściej występują bliźniaki, których płaszczyzna bliźniacza jest ścianą romboedru; niekiedy spotyka się bliźniaki przenikające, dosyć częste są również bliźniaki wielokrotne. Niekiedy zbliźniaczenie jest widoczne dopiero pod mikroskopem. Rubin i szafir występuje zwykle w postaci wyraźnych kryształów, inne natomiast odmiany korundu tworzą przeważnie zbite i ziarniste masy.

Dodaj komentarz