turkus

Turkus

Dzięki swej pięknej niebieskawej barwie, kontrastującej z barwą złota i srebra, turkus był do czasów starożytnych popularnym kamieniem ozdobnym.

Nazwa turkus (turquois) pochodzi od starofrancuskiej nazwy Turcji. Minerał ten bowiem przywozili z Persji do Europy kupcy tureccy. Na określenie tego kamienia używana jest również nazwa kalait, spotykana już u Pliniusza.

Właściwości chemiczne.

Turkus jest uwodnionym fosforanem glinu i miedzi. Dawniej w składzie tego minerału nie uwzględniono stałej obecności miedzi, która powoduje jego niebieską barwę. Glin wchodzący w skład turkusu  może być częściowo zastąpiony przez żelazo, które nadaje minerałowi odcień zielonawy. W kwasach turkus jest rozpuszczalny.

Postać.

Turkus należy do układu trójnośnego,  Jego dobrze wykształcone kryształy są bardzo rzadkie i drobne. Zwykle tworzy skrytokrystaliczne, nerkowate skupienia i naskrupienia; nieraz w postaci żyłek przenika skałę, w której występuje.

Dodaj komentarz